*smirk*
Heads in formaldehyde
none the less putrified
long hair
of friends identified
Hacking and slashing with my knife
So blindly around me
There are too many of them
Confused
still feeling the poison within
I cry for help once more
The phone doesn't work
They don't believe a word
Natan, who was Natan again?
The poison in me hurts so much
Their origin is like a pyramid
Thus they stand in one line along the river
I recognize the shape and it all comes to pass
This is where I shall die.
From the class I did avert my eyes
the class where they don't allow these children
and gaze upon the shelves
Filled with the heads of death
I recognize someone,
they allowed him to decompose
How careless! It was one of mine
(poor pets)
Who is Natan, I ask again.
He appears on the left (to the right of the shelves)
It looks like a gateway, It looks like a ship!!
I merely say it to arouse the people
a satanist among the good
Nobody reacts. Peace, are they too weak?
As I turn to leave, past the shelves, I recognize the head of one of my best friends.
The eyes so white
The cheeks pressed against the glass
Pale skin, dark hair, a slightly downwardly slumped head.
I took fright
But you are back, you were dead
Mary and Danielle
Returned, and Danielle took a shot at me
A look of rotten sadness in her eyes
All she had was a little knife
Sitting underneath the stairs, just by the shelves, I phone the police
Running around, distraught, dying of the poison from some awful land
without any cure
Directly after I reported the shooting I had to start all over again
hacking and slashing around
This time my knife was longer
I chopped sharply through the bone
yet the final layer of skin persisted
Why didn't it work?
I contemplated my deeds and saw why
*I awoke : (*
the dutch version:
hoofden op sterk water
desondanks weggerot
lange haren
ik herken mensen
Ik slacht en hak maar met mijn mes, als een blinde om mij heen
Het lijken er teveel
vertwijfeld, en nog steeds met het gif in me, bel ik voor de 2de keer 112 (ook 1 keer 06-11),
nu om een steekpartij op de Waalkade te melden,
hij neemt me niet serieus
Natan, wie is Natan ook al weer
Het gif in mij doet zo zeer
Ik zie hun tent, als een pyramide
Ze staan in 1 lijn op de Waal. Ik
herken de vorm en alles komt uit.
Dit is waar ik sterven zal.
Ik wend mijn hoofd van de workshop af, waar ze geen kinderen toelaten
en kijk weer in het schap potten met dode hoofden. Ik herken iemand, ze hebben 'm laten wegrotten.
Wat onzorgvuldig, het kwam van mij (huisdier) (hetgeen in mijn dromen ook een mens kan zijn)
Wie is Natan, vraag ik weer.
Ik zie hem links achter mij (rechts van de schap potten)
Het lijkt de poort, het lijkt een boot.
Ik zeg het alleen om de mensen te laten schrikken
een satanist tussen de "goeden".
Niemand doet iets, Vrede, zijn ze te slap?
Als ik weg wil gaan en langs de schap loop, zie ik het hoofd een mijner beste vrienden. De ogen wit. De wangen tegen het glas gedrukt.
Een witte huid. Donker haar. Het hoofd iets schuin naar onder gevallen.
En ik schrik.
Maar je bent terug, je was dood.
Marieke en Danielle.
Terug, en Danielle schiet naar mij.
Haar hoofd ogend van verrotting en verdriet.
Ze hebben maar een klein mesje.
Ik zit onderaan de trap, links van de rij potten, als ik de politie bel
en loop als een onredbare in het rond, stervend van het gif (uit het vreselijke land) wat ze niet kennen hier.
Gelijk nadat ik de schietpartij had gemeld
moest ik opnieuw beginnen en hakte in het rond.
Ik had een langer mes. Ik hakte scherp, door het bot, maar kwam de laatste laag vel niet door.
Waarom lukte het niet? Ik controleerde mijn daden en zag het..
The nightmare feeling of my ex:
lump in my throat
sense, stinking, rotting, horrible
irrevocable eternal death
honestly
maggots, moulds and decay from within
the stench
the past, a supressed recognition
drowned, hell on earth
I slight tingle, but more revulsion
how do I get away from this, I need
fresh spring air
sweat, stench, nightmare
A man who attempted suicide for me
nightmares
a failed suicide
stench, hell
screaming and shrieks
the dutch version::
Nachtmerrie
stokt in mijn keel
gevoel, stinkend, rottend, afschuwelijk
onherroepelijke eeuwige dood.
Een lijk
maden, schimmel en rotting van binnen
de geur
het verleden, de verdrongen herkenning
verdronken en hel op aarde,
lichte spanning maar meer afschuw
hoe kom ik hier af, geef me
frisse lente lucht
zweet, stank, nachtmerrie
Een man die zelfmoord dreigde te plegen om mij.
nachtmerries
een mislukte zelfmoordpoging
stank, hel
gegil gekrijs
Escapism/Expression/Processing
I know now why I never paint anger,
but fairies in dreamscapes.
Dreams, dreams, lovely dreams.
My own world, so fine, so pleasant
in my dreams
untouchably happy
Safe and mine alone
Utopia
as the world was mine
Valentine
I just tore open the flesh
So don't hit me!
it hurts me
It was not your flesh
but that of a monster
the monster is that part of you that I do not understand
That I hate, deny and fear.
(explanation : 1st: dream 2nd + 3rd: a reason to dream that way)
the dutch version:
Escapisme/Expressie/Verwerking
Nu weet ik waarom ik nooit schilder van woede,
maar van elfjes in droomlandschappen
Dromen, dromen, heerlijk, dromen.
Een eigen wereld, fijn en gelukkig,
in mijn dromen,
onaantastbaar en gelukkig
Veilig en alleen van mij.
Een utopie
als de wereld was van mij.
Rijstebrij!
Ik heb gewoon het vlees opengereten.
Sla me dan ook niet,
het doet me pijn.
(uitleg: 1ste = droom 2de en 3de = reden om zo te dromen)
Het was niet jouw vlees,
maar dat van een monster
het monster is dat deel van jou dat ik niet snap.
Dat ik haat, ontken en vrees.
I created my own world
I collected friends
and organized parties
my way, in my world
My dreams, my fantasies did not just become reality
new, more delectable ones replaced them
I enjoy my dreams and my world
Is this happiness?
Or is it escapism?
Is it not good to be happy?
happiness can feel like many other things will never
And that only I can give to convertible people
Is this freedom, with the mouse in the monitor?
Is this some similar escapistic, happy reality?
Is creating your own happiness good?
It feels great!
the dutch version:
Ik creeerde mijn eigen wereld,
ik verzamelde vrienden
en organiseerde party's
Volgens mijn stijl, in mijn wereld
Mijn dromen, mijn fantasien werden niet alleen werkelijkheid,
er kwamen nieuwe, herkenbare voor in de plaats.
Ik geniet van mijn dromen en van mijn wereld.
Is dit geluk?
Of is dit escapisme?
't Is toch goed als je gelukkig bent,
geluk kan voelen zoals vele anderen nooit zullen
En dat ik alleen kan schenken aan converteerbare mensen
Is dit vrij met de muis binnen het beeldscherm
is dit zo'n zelfde escapistische gelukkige werkelijkheid?
Is je eigen geluk creeren wel goed?
Het voelt heerlijk!
the rest of the past:
This is but a small beginning, it's 3 years old, one of the few poems in english from my diary:
The Wall:
This motherfucker is hurting me
She's hurting me bad
My face is full of tears
I am full of anger,
And I'm Goddamned SAD
She won't listen
Listen to me.
Is she insane
She wants power
but can't get.
She doesn't understand
that it doesn't work like that.
Communication, she avoids it, she is snarling at me.
For me, it feels like killation
She's murdering me inside
She has got my money
I get nothing, she has control,
For the remaining part of this year, she has locked me in my room.
Sometimes , I'm allowed..
to get out...
..to help her with things she and my sister cannot do
I love her and help her, but she gets angry again so soon.
Why is she so angry with me
I didn't do nothing wrong
The only thing I want to escape from, is the power
with which she controls me
And she doesn't understand!
She thinks She is right..
..and won't listen., again, as usual.
She is hurting me.
Who loves me?
They don't love people who cry for love......
(remember this is from 3 years ago!!.. I lived in a very very small town, and only knew so much of the world by movies and newspapers. I was never in the streets at night...until I became 18 and got myself my own place/room in 3 days, so I could get out and be free. So many people with so much freedom...they all should have been so wise....but weren't)
Well...during this time..I got my first boyfriend..this poem is not great, but it was a part of me...it's so stupid that Dutch poems can't be translated and still say the same as I felt when I wrote them....Because the Dutch stories were so much better!
I feel depressed,
love hurts
I love him the best
But I can't
see him as much as I want
That hurts me
I want to be free
Have enough time
for him to have enough time too
So we can do the things we want to do
Being together
loving together
feeling each others warmth
not being damned
all this love has given me,
is a lot of negativity
Lonely...When I'm not with him
Illness...from, I don't know, when I am alone
He's the best, but so far away
I feel alone on a rainy winter day
Butterflies:
I breathe in fast and feel my stomach
excited
I want you
I want to see you
I want to smell you
I want to taste you
to be with you
to be or not to be
with you
Inconsolable:
It is not fair,
if only they knew what was going on..
but I may not tell
I cannot.
Little jokes
my little smile
but beyond this all
hard as hell
They don't understand me
I want to scream and shout
I feel the tears inside
But I cannot do it
(this was after I just heard one of my best friends committed suicide and back in school while the class was having fun)
the dutch version:
Ontroostbaar.
Oneerlijk,
asl ze wisten wat er was,
maar ik mag het niet zeggen
ik kan het niet.
Grapjes
Lichte glimlach van mij
maar toch,
bikkelhard
Ze snappen me niet
Ik wil het uitschreeuwen
Ik voel de tranen langzaam over mijn wangen vallen
ik kan het niet
(was vlak nadat ik hoorde van een zelfmoord van een vriendin die ik normaal elke dag zag en mee kletste en de hele klas leeft vrolijk door)
Ik kijk naar mijn handen, mijn leven, mijn ik.
Ik kijk naar mijn handen zie ik dat het water tussen mijn vingers doorglipt.
Ik kan het niet vasthouden, geen grip opkrijgen. Het raakt mij behoorlijk.
Ik weet eindelijk een beetje beter wie ik ben, wat mij handen zijn,
hoe ze eruitzien, hoe trots ik op ze ben.
En toch leef ik een leven vol verdriet. Het houdt niet op,
het water blijft ongrijpbaar.
Ik ben als was in de handen van een ander. Van negatieve dingen
blijf ik dagenlang ziek. Dat had ik als kindje al.
Wil ik dit wel? Maar wat wil ik anders?
Ik ben af en toe zo teer en kwetsbaar. Open zijn ben ik graag.
Aansluiting bij de ander voelen, me daar veilig voelen.
Me in mijn element voelen. In mijn eentje voel ik me wel oke.
Maar de toppers krijg ik toch bij anderen. Als ik leef.
Een leven van extremiteiten. Dat is pas echt leven.
Maar het doet zo Godverdomme PIJN!
Trouwens,
binnenkort komt een ander gedichtenzooitje van mij hier te staan
een beetje in de stijl van Annie M.G. Schmit
hehehe
da's weer iets heel anders dan alleen maar nachtmerries en verdriet. Ik moet toegeven dat ik ook een hele tijd heel erg bezig was met nachtmerries en er steeds meer vrienden van mijn leeftijd die in bosjes om mij heen doodgingen. Daar schrok ik nogal van, maar het blijkt dat, wąt ik ook meemaak, ik meestal wel overkom als een heel vrolijk meisje. Ook al had ik tijden dat ik hele nachten huilde, en dat moet er dan toch uit en verwerkt worden..vandaar dit soort gedichtjes die allemaal uit mijn dagboek kwamen...
Mijn dagboek van tranen..
Ben ik zo'n tegenstrijdig mens dan? ik voel me zo vaak heel gelukkig. Daarom die tattoeage ook..ik heb vroeger een keer nagedacht waarom er zoveel mensen serieus aan zelfmoord konden denken, maar ik niet. Ik rook aan een roos, rook de geur van het begin van de regen, rolde door het gras en zag hoe mooi een struikje eigenlijk gebouwd/gegroeid was...zo in evenwicht en complex en perfect...
Mijn tattoeage is mijn ode aan de natuur. Alleen zij alleen al, zal mij altijd weerhouden lang verdrietig of suicidaal te worden. De zonnenstraaltjes alleen al op mijn hoofd..heerlijk!!
The Tease:
one of my favorite paintings: John Singer Sargent: "Simplon Pass: The Tease"
I love this painting...
If you look good, the woman at the right is not really a woman and is wearing sunglasses...I love the thrill.
This poem is NOT written by me: but I like it very much:
I try to hang on
but my rotten fingers
loose hold
on the decayed walls
of life.
Saw the sun shine
Saw love shine
But I am just the Beautiful Queen
of Nothing.
Nothing
fills me
Nothing
satisfies
my greed-
perpetual
infamous
devastating.
Devastated
my realms
look at me
asking mercy.
But I cannot forgive-
I won’t!!!
I try to resist
the decadence
of my limbs
but it’s too late
for any hope.
http://internettrash.com/users/lethe/queennothing.htm
Van usenet geplukt (dus ook niet door mij geschreven):
Dood...
Je bent oud en nergens meer welkom
en dan zegt God;
Kom maar bij mij.
ik heb altijd gelijk die neiging, als mensen die ik lief vind beetje droevig zijn te zeggen: kom maar bij mij.
I have lots of other poems written down in several diaries, they're not online (yet).
I used to have a diary with lots of very good poems, but it was stolen by a stalker of mine..GRRRRRR.
(Thinking about that still very much pisses me off )
-under construction-
Laatste toevoeging. Ik was 15 toen ik dit schreef, eh bedacht, op de fiets. Maar tis zo mooi licht en lief:
Met zijn snaveltje diep weg
onder zijn vleugeltje gedoken
lag het warme hoopje dons
in het lentegras
dat vol met madeliefjes en paardenbloemen was.
Mooie woorden:
Macaber Kadaver
Onnozel
Sufferd
wazig
stresskip
obscure
wegvliegen
vaag
vertrouwen
curieus katje
eigen geluk + eigen wil = belangrijkst
niet lieve vrede
kan je anderen ook niet echt gelukkig maken
duidelijkheid
het mooiste dat je kunt worden is jezelf (gejat van een reclamekreet) (en daar ben je waarschijnlijk ook het beste in). Al je eigenschappen ontplooien als blaadjes van een mooie bloem.
Waarom heeft niemand mij door als ik stilben
Is er dan helemaal niemand die meeLUISTERT?!
Reizen:
een verlangen
om de wereld overal te kussen
(uitspraak van een kennis van mij)
De schoonheid der dingen
leeft
in de ziel
van hen
die haar
aanschouwen
(David Hunne 26-4-1711)
Verliefdheid
is een projectie
die je vaak beter
op jezelf of op de natuur kan richten